Ginekologia.edu.pl

W Polsce antykoncepcja w formie zastrzyku dostępna jest pod nazwą Depo Provera. Znaleźć można ją aptekach tylko na receptę. Jedna dawka takich hormonów kosztuje ok. 40 zł i wystarcza na okres 90 dni, co oznaczałoby, że dzienny koszt takiej formy antykoncepcji to ok. 40 groszy, czyli znacznie mniej niż koszt większości pigułek.
Zastrzyki antykoncepcyjne podawane są kobiecie domięśniowo – w pośladek lub w ramię. Aby były skuteczne, muszą zostać podane w ciągu pierwszych 5 dni cyklu (najlepiej w pierwszym lub drugim dniu krwawienia), po wykluczeniu przez ginekologa istniejącej ciąży. Zastrzyk taki może zostać przypisany przez ginekologa na receptę po wcześniejszej serii badań. Konieczne jest standardowe badanie ginekologiczne, badanie piersi, cytologia oraz badanie ciśnienia tętniczego krwi. Dodatkowo lekarz może zlecić kobiecie badania laboratoryjne i stałe badania kontrolne podczas działania już podanej antykoncepcji. Jeden mililitr leku podanego domięśniowo zawiera hormony, które powodują niepłodność podobną do tej występującej u kobiet w ciąży lub w początkowym okresie karmienia piersią.

Pod wpływem zastrzyku zostaje zahamowane jajeczkowanie, ponieważ przysadka mózgowa nie stymuluje jajnika do wytwarzania komórek jajowych. Dodatkowo w śluzie kobiety zachodzą zmiany (śluz się zagęszcza) utrudniające ruch plemników oraz hamowane są procesy wzrostowe w błonie śluzowej macicy.
Zastrzyk Depo Provera jest metodą antykoncepcyjną dla kobiet ceniących sobie wygodę (nie trzeba pamiętać o codziennym łykaniu pigułek) i pełne bezpieczeństwo (wskaźnik Pearla wynosi od 0,2 do 0,5). Zastrzyki zalecane są przez ginekologów kobietom karmiącym piersią ponieważ , nie zawierają one bowiem estrogenu, który hamuje laktację, dzięki czemu ta forma antykoncepcji w żaden sposób nie wpływa na jakość, ani ilość pokarmu produkowanego przez kobietę karmiącą. Zastrzyk jest również doskonałą alternatywą dla pań, które z różnych względów nie mogą stosować tradycyjnych pigułek – np. z powodu schorzeń wątroby, palenia papierosów czy chorób nowotworowych.

Kolposkopia jest metodą diagnostyczną która polega na obserwowaniu, w powiększeniu do 50x, szyjki macicy i dolnego odcinka kanału szyjki macicy za pomocą przyrządu optycznego zwanego kolposkopem, stwarza to doskonałą sytuacje pozwalającą na oglądanie obiektu z odległości ok. 20 cm.

Do wykonania badania kobiecie nie podaje się znieczulenia gdyż jest ono bezbolesne. W trakcie badania szyjkę macicy przepłukuje się specjalnymi roztworami, które pomagają zobaczyć niewidoczne gołym okiem obszary zmienione chorobowo. Choć badanie jest bezbolesne pacjentka ma prawo odczuwać pewnego rodzaju dyskomfort.

Kolposkopia jest najważniejszym badaniem które pomaga ocenić stan kliniczny szyjki macicy. Można przez nią również zaobserwować: stan zapalny pochwy oraz infekcje HPV. Diagnostyka kolposkopowa w połączeniu z cytologią bardzo wyraźnie zwiększa prawidłowość oceny wyników. Diagnostykę kolposkopową powinno wykonywać się w każdym przypadku nawet, jeśli szyjka macicy widziana gołym okiem nie zdradza zmian podejrzanych, ponieważ często się zdarza, że wiele zmian jest niezauważalnych w początkowym okresie rozwoju choroby. Niestety, ten rodzaj badania diagnostycznego jest przez wielu lekarzy ginekologów niedoceniony i lekceważony.

W dyspozycji lekarza znajduje się dziś wiele przyrządów obserwacyjnych, obserwacyjnych tym różne kamery wideo. Dla przeprowadzenia poprawnej diagnostyki należy jednak dysponować kolposkopem dającym obraz trójwymiarowy. Dlatego przed wykonaniem badania należy zapytać jakim kolposkopem gabinet dysponuje.

HSV można zarazić się poprzez całowanie, stosunki pochwowe, oralne oraz analne. Osoba zarażona przekazuje wirusa wtedy, gdy widoczne są pęcherzyki, czy owrzodzenia, ale również wtedy, kiedy nie ma żadnych objawów. Bardzo ważne jest to że zakażenie może być rozpowszechniane przez osobę, która nawet nie wie, że jest chora. Zaraz po zakażeniu wirus HSV pozostaje utajony w obrębie zwoju splotu krzyżowego skąd w przypadku korzystnych warunków reaktywuje się i doprowadza do powtórnego zakażenia skóry. U kobiety ciężarnej, wirus opryszczki (zwykle jest to typ 2) może przejść z matki do dziecka podczas porodu, co prowadzi do zakażeń skóry, jamy ustnej, płuc, czy nawet oczu u noworodka. Jeśli wirus dostanie się do krwi, wtedy może dotrzeć do mózgu oraz innych ważnych dla życia narządów.
Objawy: na błonie śluzowej narządów płciowych lub/i w okolicy odbytu pojawia się intensywne zaczerwienienie i obrzmienie oraz dochodzi do powstania licznych pęcherzyków, często zlewających się ze sobą. Pękanie pęcherzyków powoduje bardzo bolesne owrzodzenia. Czasami pojawiają się objawy choroby np. gorączka, a także ból w czasie oddawania moczu. Zmiany takie ustępują zwykle po kilku dniach, rzadko dochodzi rozwoju dużych owrzodzeń, u mężczyzn zakażenie wirusem opryszczki zwykłej może prowadzić do trudności w oddawaniu moczu, zaparcia i zaburzeń erekcji. Opryszczka narządów płciowych może (podobnie jak opryszczka jamy ustnej) przenosić się na odległe miejsca na skórze i do oczu. W następstwie dochodzi do zmian bliznowatych spojówki lub rogówki. W następstwie dochodzi do zmian bliznowatych spojówki lub rogówki. W rzadkich przypadkach znacznego osłabienia odporności, jak na przykład w białaczce, wirus opryszczki może doprowadzić do objawów zapalenia mózgu. Mogą pojawić się wówczas: gorączka, bóle głowy, sztywność karku, wymioty i światłowstręt.
W czasie porodu może dojść do zakażenia wirusem opryszczki noworodka i w takim przypadku lepiej zastosować zapobiegawczo cesarskie cięcie.

Srom, pochwa oraz kanał szyjki macicy są siedliskiem wielu różnych drobnoustrojów. W przypadku gdy układ obronny organizmu działa poprawnie, nie stanowią one większego zagrożenia, jednak gdy zawodzi, istnieje ryzyko powstania i rozwijania się infekcji.
Srom jest bardzo odporny na zakażenie, co nie znaczy wcale, że nie zagrażają mu żadne choroby. Zapalenie sromu jest najczęściej spowodowane przez zaniedbanie higieny osobistej lub przez urazy mechaniczne i zakażenia min. gronkowcem, grzybem, rzęsistkiem pochwowym i krętkiem kiły. Może być także spowodowane otyłością lub alergią na środki piorące i zmiękczające materiał.
Leczenie zapalenia sromu w zależności od rodzaju schorzenia polega na zastosowaniu nasiadówek i okładów z różnych ziół, między innymi z rumianku bądź z octanu glinu.
By zapobiec zapaleniu sromu należy przede wszystkim odpowiednio dbać o higienę osobistą. Wskazane jest także stosowanie bawełnianej bielizny, oraz ograniczenie kontaktów seksualnych. W przypadku gdy zapalenie jest w stanie bardzo rozwiniętym stosuje się antybiotyk doustny, domięśniowy lub dożylny.

To jedna z chorób, trudnych do leczenia. Jest to w Polsce bardzo często spotykany typ raka. Obecnie pomimo profilaktyki rak szyjki macicy jest ciągle zbyt późno wykrywany. Chorują na niego kobiety w różnym wieku. Należy regularnie badać się ginekologicznie i wykonywać cytologię. Do czynników ryzyka należą: choroby przenoszone drogą płciową, zbyt duża ilość ciąż, a także predyspozycje genetyczne. Jeśli rak szyjki macicy wykryty jest odpowiednio wcześnie, wówczas może być całkowicie wyleczalny. Poprzedza go często pojawienie się niezłośliwych ranek czyli nadżerek typu lekkiego, średniego oraz ciężkiego. Cytologia, czyli pobranie wymazu i danie go do badań, wykrywa komórki dysplastyczne. Jak zapobiegać o ile jest to możliwe? Trzeba regularnie się badać i dbać o higienę. Leczyć wszystkie infekcje i obserwować swoje ciało. Tym bardziej, że choroby nie powstają z dnia na dzień. Także rak ma swoje stadia, stadia 1, 2, 3 i 4 – to najcięższe. Przy leczeniu koreluje się różnego typu techniki, takie jak chirurgiczne, farmakologiczne i naświetlania. Podstawą jest jednak profilaktyka i nie lekceważenie jakichkolwiek objawów.

Nowoczesna antykoncepcja hormonalna to przede wszystkim wszczepy i zastrzyki hormonalne, a także pierścienie dopochwowe i plastry antykoncepcyjne.
Wszczepy są nową lecz nie zawsze dostępną metodą antykoncepcji. Umieszcza się go pod skórą przedramienia. Jego działanie polega na uwalnianiu się gestagenu z pręcików, który zagęszcza śluz szyjkowy oraz ma na celu zapobiegać jajeczkowaniu.
Kolejną metodą są zastrzyki hormonalne, które zastępują minipigułki. Zastrzyk przyjmuje się raz na 12 dni. Zaletą tej metody jest duża skuteczność oraz prostota stosowania. Niestety ich wadą jest dłuższy okres powrotu do całkowitej płodności. Może on trwać nawet dwa lata.
Zastosowanie pierścienia dopochwowego polega natomiast na umieszczeniu go w pochwie pierwszego dnia miesiączki. Po upływie dziewięćdziesięciu dni od zastosowania pierścień należy wymienić na następny.
Innym środkiem antykoncepcyjnym, który można stosować zamiast pigułek są plastry antykoncepcyjne. Zaletą jest prosty sposób użycia polegający jedynie na przyklejeniu plastra do skóry i wymienianiu go regularnie co tydzień. Należy jedynie pamiętać by za każdym razem wybierać inne miejsce. Nie wolno stosować ich jedynie na piersiach oraz w okresie menstruacji.

Obecnie niepłodność to choroba cywilizacyjna, na którą cierpi coraz więcej kobiet i mężczyzn. Przyczyn jest wiele. Są to czynniki genetyczne oraz nabyte. Jest to zjawisko bardzo złożone, które może być leczone z bardzo dobrymi rezultatami. Za niepłodność może odpowiadać kobieta, jak i mężczyzna. Powody to, zła owulacja u kobiet, sperma złej jakości, niewystarczająca ilość śluzu u kobiety.

Przy problemach z nieprawidłową budową bądź funkcjonowaniem jajników może być problem ze spotkaniem się jajeczka z plemnikami, dotarciem plemników do jajowodów, jeśli śluz jest złej jakości. Kolejnym problemem jest sytuacja gdy po zapłodnieniu nie dochodzi do zagnieżdżenia się jajeczka. Badania i leczenie powinno dotyczyć pary. Ginekolog, dysponując nowoczesną aparaturą i wiedzą może wyleczyć niepłodność bądź zaproponować zapłodnienie in vitro. Wówczas komórka jajowa i plemnik łączone są pozaustrojowo i wprowadzane do macicy. Dla wielu par, jest to czasami jedyna szansa na posiadanie biologicznego potomka. Leczenie niepłodności może trwać latami.

Zamów wizytę u ginekologa. Szczera rozmowa ułatwi dalsze postępowanie.