Ginekologia.edu.pl

Rozwój ginekologii datuje się od najdawniejszych czasów, a leczenie niektórych chorób kobiecych było znane już w XIV wieku p.n.e. (np. wskazania lecznicze w papirusie Ebersa). Ginekologią zajmowali się najsławniejsi lekarze starożytności: Hipokrates, Herofilos, Celsus, Galen oraz najwybitniejszy położnik ginekolog owych czasów – Soranus z Efezu.
Właściwy rozwój ginekologii przypada na początek XIX wieku, a jej rozwój na początek XX wieku, kiedy to wprowadzono wiele nowoczesnych, jak na ówczesne czasy, metod diagnostycznych i operacyjnych. Przykłady tych metod to: wziernikowanie pochwy, usuwanie torbieli jajników.
Rozwój współczesnej ginekologii datuje się od czasu wprowadzenia aseptyki oraz metod usypiania eterowego. W drugiej połowie XIX wieku słynna była wiedeńska szkoła ginekologiczna, z której wywodzili się m.in. F. Schauta, E. Wertheim. Byli autorami radykalnej metody operacji w przypadku raka szyjki macicy. Wówczas pojawiły się też liczne podręczniki (np. popularny podręcznik K. Schrodera) oraz nowe metody operacyjne i narzędzia ginekologiczne i położnicze.
W Polsce rozwój współczesnej ginekologii rozpoczął się w drugiej połowie XIX w. Do najsławniejszych ginekologów należą: L. Neugebauer, W. Tyrchowski, A. F. Czyżewicz, H. Beck – autorzy wielu prac naukowych i metod leczniczych.
Ginekologów polskich skupia Polskie Towarzystwo Ginekologiczne, wydający fachowe pismo pod nazwą „Ginekologia Polska”.

Kardiotokografia (KTG) jest badaniem czynności skurczów mięśnia macicy oraz jednoczesnym monitorowaniem akcji serca płodu. Najczęściej wykorzystywane jest pod koniec ciąży oraz podczas porodu. Pozwala obserwować w jakiej kondycji jest dziecko oraz wcześnie wykryć sytuacje zagrażające życiu płodu, np. zbyt niska częstotliwość uderzeń serca dziecka może świadczyć o niedotlenieniu, a zbyt wysoka o zakażeniu wewnątrzmacicznym.

Badanie zwykle trwa od 30 do 60 minut, jednak przy skomplikowanych porodach stosowane jest przez cały jego okres. Badanie nie wiąże się z żadnym ryzykiem czy niedogodnością i jest całkowicie bezbolesne i bezpieczne. Jedynie na brzuchu kobiety ciężarnej umieszcza się dwie, niewielkich rozmiarów głowice mocowane paskami. Jedna z nich kontroluje prace serca dziecka, druga skurcze macicy. Podczas tego badania aparat zapisuje na papierowej taśmie dwie krzywe odzwierciedlające żądane parametry. Na wykresie zaznaczone są także ruchy dziecka.

Istnieją także nowoczesne aparaty KTG pozwalające na spacerowanie podczas dokonywania zapisu. Jest to możliwe dzięki temu, że urządzenia te przesyłają do aparatu dane za pomocą kabli, ale drogą radiową. Lekarz może zdecydować także o monitorowaniu akcji serca dziecka na jego główce czyli wewnątrz macicy. Taki sposób monitorowania stosuje się jedynie w uzasadnionych wypadkach, gdyż wiąże się z ryzykiem infekcji.

Powszechnie w ginekologii używa się kriochirurgii. Kriochirurgia jest metodą stosującą precyzyjne zamrażanie tkanek za pomocą sond z odpowiednimi końcówkami. Zamrażanie dzięki temu jest możliwe w obrębie pochwy, tarczy szyjki macicy i okolic. Metodą tą leczy się zmiany brodawkowate, polipy, nadżerki oraz kłykciny. Leczenie jest bezbolesne i nie pozostawia skutków ubocznych w postaci blizn. Przede wszystkim, zabieg ten jest zabiegiem bezpiecznym. Strefa zamrożonej tkanki nie powiększa się, bo zamrożenie dotyczy tylko wybranej, chorobowo zmienionej części tkanki. Niskie temperatury, jakich używa się w kriochirurgii sięgają od minus 5 do minus 21 stopni Celsjusza.
W przypadku problemów ze skórą przed przystąpieniem do zabiegu kriochirurgii powinien wypowiedzieć slę lekarz dermatolog, który określi ewentualne przeciwwskazania dla zastosowania tej metody.

Zamrożenie tkanki prowadzi do jej martwicy na skutek niszczenia struktury komórkowej. Po wykonaniu zabiegu, w skutek niskiej temperatury w pierwszej dobie następują wodniste upławy, które mogą potrwać od kilku do kilkunastu dni. Po tym okresie, strefa martwych tkanek, oddzielona od zdrowych zostaje wydalona. Może w tym momencie dojść do lekkiego krwawienia, ponieważ na skutek wydalenia martwej tkanki zostaną odkryte naczynia krwionośne. W takiej sytuacji stosuje się środki farmaceutyczne, które przepisuje lekarz. Gojenie się rany wymaga ostrożności, także współżycie w okresie gojenia nie jest wskazane.

Dorobek współczesnej ginekologii jest pokaźny. To stale ciągle rozwijająca się gałąź medycyny. Zakres kompetencji lekarza ginekologa jest jasno określony. Dotyczy profilaktyki i leczenia chorób kobiecych. Lekarz ginekolog jest przyjacielem kobiety, dlatego powinno się dokładać wszelkich starań, aby leczenie było właściwe a wizyty przebiegały w miłej, pełnej zaufania atmosferze.

Badanie ginekologiczne składa się z kilku elementów, takich jak wypytanie się pacjentki na co cierpi, na co chorowała i jakie ma objawy. Badaniu ginekologicznemu powinna poddawać się każda kobieta po 16 roku życia, regularnie, oraz te które prowadzą aktywne życie seksualne. Po rozmowie, wykonywane jest badanie piersi.

Młode Panie powinny wykonać także badanie usg sutka, a panie po 40 obowiązkowo powinny wykonywać mammografię. Kolejne elementy badania to badanie palpacyjne a także przy pomocy obu dłoni. Podczas badania oceniane są: macica, powłoki brzuszne a także przy użyciu wziernika oceniany jest stan szyjki macicy. Badanie ginekologiczne, prawidłowo wykonane nie powinno być bolesne.

Jest kilka specjalizacji medycznych najbardziej narażonych na zetknięcie się z problemem braku higieny – dermatolog, proktolog, stomatolog. Jednym z nich jest także niewątpliwie ginekolog. Właściwa higiena intymna u kobiet zapobiega przed infekcjami bakteryjnymi narządów rodnych. W wyniku bakterii pałeczki okrężnicy może dojść do zapalenia pęcherza moczowego. Drogi rodne oraz moczowe sąsiadują ze sobą, przez co może dochodzić do powikłań w sytuacji nie zachowania odpowiedniej higieny, a najczęściej w przypadku stosunków seksualnych. Objawami może być pieczenie, swędzenie, mogą pojawiać się również bóle. Wizyta u ginekologa jest w tym przypadku bardzo wskazana oraz poddanie się odpowiednim badaniom laboratoryjnym. W takich przypadkach podaje się niezbędny antybiotyk.

W leczeniu schorzeń, którymi zajmuje się ginekologia wyróżnia się takie metody jak na przykład kriokoagulacja, która służy do zamrażania tkanki chorobowej. Zamarznięta tkanka zostaje odrzucona i w ten sposób można pozbyć się nadżerek w części pochwowej szyjki macicy. Tego typu metoda sprawdza się również w oparzeniach, chorobach reumatycznych, ortopedii czy żylakach. W niskiej temperaturze tkanka ulega martwicy, dzięki czemu to, co może zabić może być również wykorzystane do przywrócenia czyjegoś zdrowia. Jednym z podstawowych narzędzi wykorzystywanym w badaniu pacjentki jest wziernik. Badanie przebiega na specjalnym fotelu ginekologicznym. Wziernik może być jednorazowego bądź wielokrotnego użytku, przy czym w drugim przypadku musi być on umyty i wysterylizowany przed kolejnym użyciem. U kobiet, które jeszcze nie rodziły, badanie to może wydawać się mniej komfortowe.

Obecnie niepłodność to choroba cywilizacyjna, na którą cierpi coraz więcej kobiet i mężczyzn. Przyczyn jest wiele. Są to czynniki genetyczne oraz nabyte. Jest to zjawisko bardzo złożone, które może być leczone z bardzo dobrymi rezultatami. Za niepłodność może odpowiadać kobieta, jak i mężczyzna. Powody to, zła owulacja u kobiet, sperma złej jakości, niewystarczająca ilość śluzu u kobiety.

Przy problemach z nieprawidłową budową bądź funkcjonowaniem jajników może być problem ze spotkaniem się jajeczka z plemnikami, dotarciem plemników do jajowodów, jeśli śluz jest złej jakości. Kolejnym problemem jest sytuacja gdy po zapłodnieniu nie dochodzi do zagnieżdżenia się jajeczka. Badania i leczenie powinno dotyczyć pary. Ginekolog, dysponując nowoczesną aparaturą i wiedzą może wyleczyć niepłodność bądź zaproponować zapłodnienie in vitro. Wówczas komórka jajowa i plemnik łączone są pozaustrojowo i wprowadzane do macicy. Dla wielu par, jest to czasami jedyna szansa na posiadanie biologicznego potomka. Leczenie niepłodności może trwać latami.

Zamów wizytę u ginekologa. Szczera rozmowa ułatwi dalsze postępowanie.

Wśród typowych chorób kobiecych jest trudna do leczenia dolegliwość jaką są torbiele jajników. To patologiczna przestrzeń w obrębie jajnika, która zawiera płyn. Klasyfikuje się torbiele czynnościowe oraz organiczn. Torbiele czynnościowe powstają na skutej zaburzenia działania układu hormonalnego na poziomie działania przysadki i podwzgórza. Pęcherzy jajnika wypełnia się płynem, a jajo nie jest uwalniane. Powstałe wypełnienie może mieć rozmiar od dwóch centymetrów do aż rozmiarów dużej pomarańczy.

Torbiele jajników organiczne muszą być usunięte, ponieważ mogą generować komplikacje. Ten typ torbieli może zmieniać się w zależności od cyklu menstruacyjnego. Wpływ na zachorowanie może mieć również u niektórych kobiet czynniki emocjonalne. Stwierdzono częstsze zachorowania u kobiet lękliwych, zestresowanych a także poddanych silnym obciążeniom.

Bardzo ważne jest właściwe zdiagnozowanie typu torbieli a tym samym jej właściwe leczenie, ponieważ torbiel może mieć złośliwą odmianę. Ważne, aby regularnie się badań i skrupulatnie przestrzegać zaleceń ginekologa. Typy torbieli czynnościowych i organicznych, takie jak torbiele surowicze, skórzaste oraz śluzowe mogą być wyleczone. Jednymi z objawów może być ból podbrzusza, mdłości i wymioty.